بعد از مدت ها گفتم به روز شم . کار تازه یی نداشتم ٬ پس سراغ یه چارپاره قدیمی رفتم . چرا ؟ چون خاطراتی رو برام زنده می کرد و نیز به خاطر اینکه بدونم و بدونی هنوز هستم و نفس می کشم.

 در  عميقِ  كوهسارِ  خلوتي

دره ئي   بي دغدغه  خوابيده  بود

رودِ  جوشاني  به  رويِ  ماسه ها

سال ها  در  خوابِ  او  رقصيده  بود

 قله هايش  در  بلندايِ  غرور

كوهساري  بود  در  اوجي  شگرف

گاه  در  هُرمِ  شديدِ  آفتاب

گاه  زيرِ  بارشِ  باران  و  برف

 از  نشيبِ  بي شكيبِ  كوه ها

ـ در  همان  نقطه  كه  دره  تاب  داشت ـ

سنگ ها  بر  جلگه  نازل  مي شدند

جلگه  آغوشي  به  رنگِ  آب  داشت

 آشنا  با  گامِ  انساني  نبود

اين  رفيعايِ  ستبرِ  پُر شكيب

تك درختي  خشك  در  آن  جلگه  بود

سايه اش  بر  سينه ي   سنگي  صليب

 زيرِ  سختِ  سنگ ، گوري  خفته  بود

از  مسيحا ، يا  يهودائي  دگر

سبزه ها  بر  قامتش  قد  مي كشيد

در  بُروزِ   شوق  فردائي  دگر

 صاحبِ  اين  گور ـ شايد ـ پيش  از  اين       

در  فراخِژ  جلگه  چوپانيش  بود

خاطراتِ  ايل  را  در  سينه  داشت

سرْ  خيالِ  گله هايِ  ميش  بود

از  تفنگِ  پُر  فشنگِ  خفته اش

زيرِ  سقفِ چادري  آرام  داشت

يادگارِ  جدِ  ايلاتيش  بود

اين  تفنگِ  كهنه  صد  پيغام  داشت

  در  شبي  تاريك  ـ شايد ـ  صاحبش

سر  به  رويِ  بسترِ  خونين  گذاشت

با  تفنگِ  ارثي اش  تشييع  شد

در  قطارِ  خالي اش  تيري  نداشت

 ايلياتي  مُرد ، اما  بعد  از  او

كوچ  بود  و  گَله  بود  و  جنگ  بود

كوه  مانْد  و  جلگه  مانْد  و  هم چنان

آسمانِ  ابري اش  دلتنگ  بود  .......

...................

 رود  خاكِ  خفته  زيرِ  سنگ  را

لحظه لحظه  با  زلالِ  خويش  بُرد

سنگ  رويِ  گورِ  خود  آوار  شد

مُرده ي  اين  گور  ناگه  باز  مُرد

 در  ميانِ  كوهسارِ  سوت  و  كور

گور ، پيكِ  آشنايِ  خاطره ست

نيست  پژواكي  كه  آرامش  دهد

نيست .....

         حتا  گور  هم  بي پنجره ست .         8/9/73  ــ  بيدروبه

از همه ی دوستایی هم که تو این مدت پشت در بسته ماندن پوزش میخام . این روزا حسابی شلوغم و درگیر. این همه مهربونی حتمن جواب دارن ٬ اما کی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟........

مانا مانید .

نوشته شده در جمعه بیست و هشتم مرداد 1390ساعت 3:18 توسط حبیب شوکتی نیا|